Marcel Douma: het grote gelijk leidt zelden tot het grote geluk


Het is verkiezingstijd: de meningen-arena is weer geopend. De debatten en lijsttrekker-shows volgen elkaar zonder pauze op en trekken in een razend tempo aan de al dan niet zwevende radioluisteraars en tv-kijkers voorbij. Tussen de vele politici zie ik voldoende ‘spiegels’ van mezelf; mensen die veel ter discussie stellen en regelmatig vragen stellen die eigenlijk verkapte pogingen zijn om hun eigen standpunten duidelijk te maken. Het is een valkuil, ik weet het. Een hardnekkig, niet werkend onderdeel in mijn stelsel van dagelijkse patronen en gewoonten.

Veel opinion-leaders steken hun energie in het gelijk-krijgen, in overtuigen van anderen.
De fuik van het gelijk is een eindeloze herhaling van woorden, die slechts tot doel hebben om van de ander bevestiging te krijgen voor je eigen denkbeelden. En dat is niet zinvol want dat kan een ander niet, dus bestaat gelijk niet. Waarom zou je iets willen hebben dat niet bestaat? Door een harde leerschool is het mij inmiddels duidelijk geworden dat ik geen ander mens kan overtuigen. Ik besef me dat de enige die in staat is om het ene denkbeeld in te wisselen voor het andere, dat ben je zelf.

Werkelijk succesvolle communicatoren in de politieke belangen-arena’s gaan daarom niet voor het grote gelijk. Dat levert niets op. Zij luisteren naar de mensen over wat niet werkt. Ze nodigen hen uit om vrijwillig iets anders te gaan doen dan ze tot dan toe hebben gedaan. En tonen zich bereid zelf het voorbeeld te daarin te zijn. Het is een effectieve houding wanneer je beseft dat niemand ooit gelijk heeft. Dat schept een enorme ruimte en het verbindt tegelijkertijd.

In het gewone leven na de verkiezingstijd kan een gesprek ook ruimte en verbinding tot stand brengen. Zolang het maar in de uitnodigende zin gebeurt. En dat is eenvoudiger door het eens niet over een specifiek en actueel onderwerp of belang te hebben. En vooral niet over wat je er van vindt. Dat leidt te vaak tot overtuig-gedrag. Effectiever is het door een ander, wie dan ook, eens uit te nodigen om elkaar op persoonlijk vlak te ontmoeten. En het over niets anders dan jullie zelf te hebben. Gewone andere mensen, niet van ver weg, maar van dichtbij. Van je eigen stad of dorp. Dan blijken er ineens veel mensen om de hoek te wonen met boeiende verhalen die het verdienen om te worden gehoord. En die door hun herkenning verbinden. Echt, het werkt, want een kleine ontmoeting leidt soms tot een groots momentje van geluk. Probeer maar eens:
www.hetnationalegesprek.nl

blog comments powered by Disqus